Het volk is dom. Dat bleek gisteren wel, tijdens mijn bezoek aan de Media Markt in Zwolle, waar de tweede dag van de zogeheten ‘btw weg ermee dagen’ plaatshad. Zelden zoveel mensen tegelijkertijd zo gewillig bedonderd zien worden als afgelopen zaterdag. Die lui van de Media Markt zijn ook niet helemaal dom. Die krikken twee weken van tevoren al die prijzen op, om vervolgens het massaal uitgerukte crapuul wijs te maken dat het negentien procent korting krijgt. Het werd op een gegeven moment zo druk in de winkel, dat de elektronicagigant besloot de aasgieren alleen in rantsoenen toegang te geven tot het koopparadijs. Alle kassa’s draaiden op volle oorlogssterkte, doch er was geen kruid gewassen tegen de profiteerwoede van het plebs. Men was ontembaar.
Op een veilige afstand van de kassa’s, zo’n zestig meter, bestudeerde ik hangend tegen een wankel schap, bevoorraad met speakers, de enorme rijen die ontstaan waren. ‘Druk, hč?’ zei een wat oudere vrouw olijk tegen mij. Ik zag in haar handen meerdere kleine dozen. Haar man volgde haar serviel op een meter afstand, hij had de taak gekregen om een magnetron mee te zeulen. ‘Ja, mevrouw. Je zou denken dat het tactisch slimmer is om rond etenstijd te komen, of vanavond laat. Maar de mensen zijn bang dat hun favoriete product uitverkocht zal raken.’ De vrouw keek me niet aan, maar woog af welke rij het snelst doorliep. Ze zag iets wat haar aanstond en verdween. Haar man kwam naast me staan en gaf me een knipoog. ‘Crisis? Wat nou crisis?’ vroeg hij retorisch, ‘die mensen zijn allemaal het spoor bijster. Het is toch niet normaal?’ Normaal was het zeker niet. Maar vreemd genoeg nam ook hij, ondanks zijn rake observatie, deel aan de massahysterie. Ik zag het echtpaar opgeslokt worden in een sliert voor de derde kassa.
Ik wankelde naar de afdeling waar de televisies aan de man werden gebracht en sloeg een kale man gade die ruzie stond te maken met een medewerkster van de winkel. ‘Wat nou geen korting!’ brulde hij. ‘Je geeft toch ook korting op de televisies, waarom dan niet op deze afstandbediening.’ Het meisje bleef stoďcijns. ‘Mijnheer, in onze voorwaarden is duidelijk aangegeven dat de actie niet geldt voor de accessoires op deze afdeling, alleen voor de televisies.’ De man ontstak in toorn. ‘Maar hoe moet ik godverdomme mijn teevee bedienen dan!’ Een gealarmeerde beveiligsmedewerker kwam het tafereel op een afstandje bestuderen. ‘Deze is gewoon voor de eigenlijke prijs.’ Ze wees op de doos. ‘Sorry, mijnheer.’ De man greep het meisje bij haar strot en sloeg dreigende taal uit. Vrij rap daarna werd hij in een houdgreep genomen door de beveiliger, die hem afvoerde langs de winkelende mensen, waarbij een enkele bezoeker zijn evenwicht verloor en op de grond viel.
Op de benedenverdieping van de Media Markt gaf een vertegenwoordigster van Nespresso demo’s aan het publiek. Ik liep op haar af en sloeg een praatje met de oudere vrouw. ‘Nou, nou, jij bent er maar druk mee, nietwaar?’ Ik zag een aantal zweetdruppels op haar voorhoofd. ‘Ah hou op’, zei ze, ‘iedereen is debiel, lijkt het. Dat tuig heeft al mijn koffie opgedronken, maar ik heb nog geen apparaat verkocht.’ Ik moest lachen. ‘Geen korting zeker?’ Op dat moment kwam een andere vrouw bij ons staan, een kortgeknipte hoer die bijzonder lang was. ‘Mevrouw, een bekertje koffie!’ De vertegenwoordigster vertelde dat de koffie op was. ‘Op? Hoe bedoel je “op”. Je bent hier toch voor de koffie of niet, mens! Ik wil koffie.’ ‘Mevrouw,’ zei de dame van Nespresso, ‘ik ben hier om demo’s te geven aan potentiële klanten, opdat zij de verrukkelijke smaak van onze koffie proeven en vervolgens iets kopen. Dit is niet de koffiehoek. Die lange temeier snapte er niets van. ‘Ken je plek, truttebol. De klant is koning.’
Ik had het voor mijn gevoel wel gezien, daar in Zwolle, en wilde uit de winkel lopen. Er was alleen één probleem: er was geen vrije doortocht naar de uitgang. Een medewerker in een rood overhemd ried mij aan om te laveren door de minst lange rij. Dat deed ik. Een mijnheer met een gele snor weigerde mij halverwege hem te passeren. ‘Chef, ik wil niets kopen, hoor. Moet alleen naar buiten.’ ‘Niets mee te maken’, zei hij. ‘Wij wachten netjes op onze beurt, dan moet jij dat ook.’ Daarop pakte ik hem bij zijn schouders en drukte hem agressief opzij. Iets verder in de rij zag ik een meisje van amper drie jaar oud slapen op de grond. Ik keek haar moeder vragend aan. ‘Ze heeft vannacht slecht geslapen, volgens mij is ze ziek’, verontschuldigde zij zich. ‘En ik ben bovendien de sterkste niet meer, ze werd te zwaar.’ Het slapende meisje had een duimpje in haar mond. Ik stapte omzichtig over haar heen, wrong me langs de overgebleven mensen in de rij en keek bij de deur van de winkel nog eens over mijn schouder. Het volk was terminaal ziek.
reactie geplaatst op zondag 7 februari 2010 om Arrayu
En dat in de informatietijdperk waarin men ook beweert dat de klant tegenwoordig net zoveel, zo niet meer dan de verkoper weet over de te kopen artikelen.
reactie geplaatst op zondag 7 februari 2010 om Arrayu
Geweldig geschreven, reclames van mediamarkt zijn heel groot en mensen letten alleen op de korting bedragen die HEEL groot, pats boem, flash flash op tv komt en niet op de kleine lettertjes, zoals die meneer met het afstandsbediening. Ik zou het ze niet kwalijk nemen, maar bij de strot pakken gaat natuurlijk ver.
Ik zal je wat vertellen wat ik heb beleefd bij de Gamma. Personeel is ziek. Klote kleine tienerpersoneel die denkt beter te weten dan volwassen men.
We waren bezig met verbouwing van onze huis en besloten met ma, pa laminaat te kopen bij de GAMMA die afgeprijsd was. Inmiddels is het 2e kerstdag 2009, volop chagrijnig personeel die moeten werken op grote Gamma's natuurlijk. Mijn ouders kunnen uitstekend Nederlands praten, we praten zelden Turks thuis wat ik gewoon heel normaal vindt.
Ik en pa zaten te loeren naar de planken waar een aantal laminaat dozen waren, stuk of 17 van de kleur en dikte die we willen, afgeprijsd van 50,- naar 20,- per pak.
Ik besloot een medewerker er bij te halen en ging vervolgens naar de balie om te vragen of er iemand langs kon komen. Mijn vader weet precies hoeveel pakken er nodig zijn voor zoveel vierkante meter, omdat hij zelf ook huizen inricht als beroep.
Na 10 min komt er een Turkse snotjoch aanlopen met afgezakte broek en heel veel puisten op zijn gezicht. Stiekem denk ik, deze gozertje gaat toch niks weten.
Me vader vroeg heel netjes, wij hebben voor zoveel vierkante meter laminaat nodig. Hoeveel pakken in totaal en met de afprijzing hoeveel gaat het totaal kosten? Hebben jullie het überhaupt wel in voorraad?
Freddy Kruger keek ons aan, en zei (in het turks) heel bot: Konden jullie thuis zelf niet uitrekenen of so?
1 ader van mij ging optrekken in mijn nek. Ik zag mijn vader langzamerhand kleiner worden..
Me vader zei ineens: O je praat turks, ok dat kunnen we ook geen probleem, maar ik heb mijn antwoord nog niet gehad.
Freddy Kruger: Wacht jo tering hey, ff me nokia tevoorschijnhalen kan ik t ff uitrekenen dan he!!!
2e ader sprong bijna naar buiten van me nek.. ik voelde mijn bloed stijgen en ik wou hem gewoon tegen de muur gooien en laminaat klaar maken.
Die jongen zag ik hoe kwaad ik werd en begon vervolgens nog onbeschofter te doen door te zeggen, was dit het, wouden jullie dit weten, houden jullie me bezig voor dit.
Ik werd helemaal lijp, vloekte hem en zei dat hij ontzettend onbeschoft deed en vroeg hem normaal te bewegen en te praten. Daarna ging ik naar zijn floormanager en liet me pa en ma daar met hem achter.
De floormanager gaf mij een antwoord wat ik zelf had kunnen weten van die kut personeel daaro. Ja kind, het is 2e kerstdag, wat wil je nou? Ze willen allemaal wat leuks doen maar ze moeten gewoon werken.
Ik: Niks mee te maken ouwe, respect heet dit. Als jij er niks aan doet ga ik er wat aan doen.
Ik liep terug en zag Freddy Kruger helemaal door het lint gaan, gooie laminaten op de vloer, scheldde in het turks tegen me vader, ik ga je slaan! als ik niet zou werken zou ik je buiten helemaal verrot slaan. Ik zag me vader zich moeilijk houden. Me moeder hielt me vader moeilijk tegen.
Ik herkende mezelf niet, ik sprong bijna bovenop hem, zijn collega's hielden me moeilijk tegen, ik zat te schreeuwen en slaan, kom naar buiten kommm ik ga je helemaal kapot maken, die puiten op je gezicht worden littekens je gaat niet meer herkent worden, welke dorp uit turkijeee kom je wat is jee fuckingg naaammmm... IK WERD HELEMAAL GEK!!!
Hij nam de benen en ging richting de magazijn, ze hielden me nog steeds tegen, schreeuwde hij terug zegtie: Ik kom uit KARAMAN en mijn naam gaat je niks aan. Vervolgens zei ik, ik wist t wel, zo achterlijk ben je, je komt uit een achterlijke dorp en je bent ook nog lelijk, dat bewijst alles!!!
Na 10 min was ik afgekoeld met me pa, in de auto terug, moest ik alleen maar lachen. Lachen om het feit, dat jongeren van tegenwoordig geen respect meer heeft voor ouderen en denken alles beter te weten. Ga eerst aub je kont leren vegen, leren praten, leren lopen.
Voor mij is de volk niet ziek, maar het personeel, tenminste in GAMMA dan
Altay
maandag 8 februari 2010 om Arrayu
Altay
reactie geplaatst op maandag 8 februari 2010 om Arrayu
Goed zo poppetje, nog even een paar jaartjes Nederlands oefenen, dan mag je ook je eigen blog schrijven hehe..
Als er één ziek is, dan ben jij het wel opgefokte stress aap. Die medewerker van de Gamma had gewoon gelijk; thuis uitrekenen hoeveel je nodig hebt, zooi op kar laaien, afrekenen en opsouten.
Als hij voor iedere zwakzinnige ŕ la minute kon calculeren hoeveel zooi die nodig heeft, dan had hij niet bij de Gamma gewerkt voor 3 euro per uur maar was ie wel calculator bij een aannemersbedrijf geweest.
Cansu
dinsdag 9 februari 2010 om Arrayu
Cansu
reactie geplaatst op dinsdag 9 februari 2010 om Arrayu
reactie geplaatst op zondag 14 februari 2010 om Arrayu
Altay ligt je pikje dwars? Waarom schelden? Wie ben jij om mij te beoordelen op mijn Nederlandse schrijfwijze? Mr. Bigshot met je Turkse gay naam, hou je houding voor je alsjeblieft.
reactie geplaatst op donderdag 18 februari 2010 om Arrayu
@ poppetje
Soms is het beter om bepaalde gebeurtenissen voor jezelf te houden. Bespaart mij weer een hoop leeswerk die ik achteraf nuttiger had kunnen besteden...
Mokertje
vrijdag 19 februari 2010 om Arrayu
Mokertje
reactie geplaatst op vrijdag 19 februari 2010 om Arrayu
Hoezo Turkse Gaynaam? Het valt me op dat mensen zoals jij, totaal afgezonderd van enig kennis, begrip en inzicht, altijd snel agressief worden zonder enig aanleiding daartoe. Als je kritiek niet kan incasseren moet je vooral je verhaal niet doen op onder een blog, maar lekker voor jezelf houden. Wat verwacht je nou? dat mensen je kinderachtige actie's gaan prijzen? Bovendien is meer dan de helft van je verhaal verzonnen. Nee ik was er niet bij, maar aan je verhaallijn te lezen verlopen de opeenvolgende 'scene's' te onlogisch om waar te zijn. Nice try
Mokertje
vrijdag 19 februari 2010 om Arrayu
Mokertje
reactie geplaatst op vrijdag 19 februari 2010 om Arrayu
Bovenstaande reactie was bedoelt voor -poppetje-.
@ ozcan, geweldige blogs, ga zo door !
Reageer
Reageer inhoudelijk aub. We hanteren een stricte policy.
