Donderdag 27 november 2014, 
RegistrerenAdverterenContact   

   

Turkse Kapper

Geplaatst door Özcan Akyol

6
Juli
2009

14:01 uur
Nu ik er reeds een half jaar resideer, weet ik het zeker. Zwolle is niet mijn stad. Het milieu is anders dan ik gewend ben. Statiger. Gekunsteld, zelfs. In wezen is Zwolle niets meer dan een groot gristendorp met hier en daar zijn positieve uitschieters. Neem nou de Turkse kapper die ik om de twee weken bezoek. In Deventer is het aantal kappers veel groter, maar ik zweer al zeven maanden bij mijn kapper Ömer in de Zwolse wijk Holtenbroek. Het leven in kapsalon Ömer is ongecompliceerd, de klandizie is alledaags en daarenboven staat de kapper garant voor een goede knipbeurt voor weinig geld - het unique selling point van elke Turkse kapper.

Dinsdag zat ik er weer, een paar minuten voor de middag. Bij ieder bezoek aan Ömer moet je maar hopen dat er niet veel andere mensen zijn die ook een knipbeurt nodig hebben. De kapper knipt namelijk niet op afspraak, maar gewoon op volgorde van binnenkomst. Dat leidt zo nu en dan wel eens tot twee wachturen. Vreemd genoeg lijkt niemand daar echt bezwaar tegen te maken. Toen ik de kapsalon binnenliep knipoogde hij mijn richting op, maakte een handgebaar, keek naar de klok en zei dat het ongeveer vijfenveertig minuten ging duren. Dat vond ik goed. Het was mijn vrije dag. Ik pakte een Telegraaf van drie maanden geleden en begon er in te lezen.

Oud nieuws.

De kapper vroeg mij na een paar minuten om koffie te maken voor alle wachtende mensen. Een oudere Nederlandse mijnheer gaf aan dat hij liever thee wilde drinken. Ik liep naar het kleine keukentje achter de kapperszaak, liet wat koud water in de waterkoker stromen en zette de plastic bekertjes gereed. Uiteraard wilde Ömer zelf ook koffie, met alles erin - dat weet ik van de voorgaande keren. Toen ik weer zat. met de krant in mijn hand, vroeg hij me of ik de satelliet aan wilde zetten. Radio Kral, zijn favoriete zender. Een zwoele stem begeleidde een liefdeslied naar een ander, en dat op een manier waar Jan van Veen met zijn Candlelight nog een puntje aan kan zuigen. Ik zag de Nederlandse mijnheer met gekruiste benen zitten op de stoffen bank en ik vroeg me af wat hij van de muziek vond.

Er vond een hevige discussie plaats tussen de man in de kappersstoel en Ömer. Ze kwamen er niet uit en de kapper riep mij om met een salomonsoordeel te komen. Het zat zo, de man in de stoel had een Nederlands paspoort dat reeds vier maanden geleden verlopen was. Nu zou hij op vakantie gaan en moest hij zijn paspoort vernieuwen. Volgens Ömer liep hij groot gevaar. De Nederlandse overheid zou onder de bezielende leiding van Geert Wilders alle paspoorten van Turken en Marokkanen afpakken die niet tijdig waren verlengd. Ze verloren hun Nederlandse nationaliteit, volgens Ömer, en werden op het vliegtuig gezet naar Turkije of Marokko. De man in de stoel begon hevig te zweten toen ik de kennis van Ömer bevestigde.

Leer mij mijn kapper kennen.

Een half uur was verstreken. Een kleine neger op een snorfiets stopte voor het grote raam van de winkel en sjokte naar binnen. Hij had een trainingsbroek aan en een voetbalshirt. Hij was koolzwart, alleen zijn geitensik vertoonde grijze haartjes. De man liep direct op Ömer af en vroeg of hij tussendoor de sik wilde trimmen. De kapper had er duidelijk geen zin in. Hij vroeg in het Turks aan mij of ik dat wilde doen. Dat was wel een kolfje naar mijn hand. Met een hoop valse bravoure dirigeerde ik de nieuwe klant naar de vrije kappersstoel en liet hem de stand bepalen van de tondeuse. Na vijf minuten was ik klaar. De neger boog voorover, voelde met zijn rechterhand aan de sik en lachte zijn tanden bloot. Het was goed zo. Hij gaf me vijf euro en verliet de winkel.

Het wachten werd beloond. Om kwart over één mocht ik in de stoel zitten. Ik legde de Telegraaf op het stapeltje met andere bladen en kranten en liet me vallen in de draaistoel. Ömer zei pruilend dat hij de hele ochtend nog niet had gerookt. Ik weet niet of dat een verzoek was of een mededeling. Het was ontwapenend, dat wel. Hoe dan ook, hij verdween naar buiten, vatte post op een terrasstoel van de Turkse groenteboer en besprak met hem luidkeels de nakende zomervakantie. Er kwam een nieuwe Nederlandse mijnheer de winkel in lopen, een kopie van de man die eerder thee dronk. Ik bekeek mezelf in de spiegel en constateerde dat mijn bezoek gerechtvaardigd was. Toen Ömer terugkwam, zag ik pas voor het eerst die dag dat hij ongeschoren en ongeknipt was. Hij werkte hard, dat wist ik.


Beoordeel

wX2174 Rating: 6.3/10 (16 votes cast)

Ga terug Opslaan in Favorieten

REACTIES (0)

Citeer
fatmay
reactie geplaatst op dinsdag 7 juli 2009 om Arrayu
haha geweldig! Smile
Citeer
Maarten
reactie geplaatst op dinsdag 30 maart 2010 om Arrayu
heerlijk verhaal en zo herkenbaar. .

Na mijn vakantie in Turkije en mijn eerste bezoek aan de kapper aldaar, ben ik stevig op zoek naar een Turkse kapper in de buurt van de stad Groningen. Niet alleen omdat hij veel goedkoper is, maar ook omdat ie beter knipt, na een bezoek aan zijn kapsalon, weer ik dat ik er weer tot on de puntjes verzorgd uit zie.
Wie geeft me een tip ??
Citeer
Ton
reactie geplaatst op woensdag 31 maart 2010 om Arrayu
Jezus. Echt goed verhaal.
Citeer
22
reactie geplaatst op vrijdag 15 oktober 2010 om Arrayu
@ Maarten:

En er al eentje gevonden, ben zelf ook op zoek nl

Reageer

Naam
E-mail
Reageer:

Validatie code
Vanwege spam preventie graag de tekens op het plaatje hiernaast invullen.
Reageer inhoudelijk aub. We hanteren een stricte policy.

Özcan Akyol


Profiel

meer te lezen op :

www.ozcanakyol.nl


Naam 
Leeftijd 24
Beroep/Studie koekoeksjong
Films 
Boeken 
Email 


 
AdverterenContactAlgemene Voorwaarden
WelkomNieuwsEvenementenWeblogsTurkijeForum